Budowa lin – materiały

Włókna naturalne

Bawełna: Pozyskiwana z torebek nasiennych rośliny bawełny z rodzaju Gossypium. Ma biały kolor. Przyjemna w dotyku, ale stosunkowo słaba.

Włókno kokosowe: Pozyskiwane jest z włókien chroniących orzechy palmy Cocos nucifera. Ma ciemnobrązowy kolor. Lina wykonana z tego włókna unosi się na powierzchni, aż zostanie nasączona wodą.

Juta: Włókna uzyskuje się z łyka roślin olitoriusowych lub Corchus capsularis. Wytwarza się z nich plecione liny o mniejszej średnicy lub sznurki ogrodnicze.

Len: Łyko rośliny Lium usitatissimum produkuje włókna wykorzystywane głównie w przemyśle tekstylnym. Większość tradycyjnego płótna wytwarzana jest z mieszanki bawełny i lnu. Obecnie jest ono wykorzystywane do produkcji lin o wyglądzie konopi oraz zwykłych sznurków domowych o mniejszych średnicach.

Konopie: Włókna pozyskiwane z łyka rośliny Cannabis sativa były używane do produkcji niemal wszystkich lin i sznurów jeszcze około stu lat temu. Materiał ma jasnobeżowy kolor i dobre właściwości.

Sizal: Materiał wytwarzany z włókien liści agawy sisalana, rośliny przypominającej kaktus. Ma jasnozłoty kolor i jest stosowany do produkcji powszechnie dostępnych lin i sznurków.

Manila: To włókno z liści rośliny abaka (dzikiego bananowca). Materiał ma słomkowy kolor i jest używany do produkcji zwykłych lin, które w dużej mierze zastąpiły liny konopne. Jakość dzisiejszych lin manilskich jest bardzo zróżnicowana – od doskonałych, gładkich lin o regularnych włóknach po szorstkie liny o różnej grubości – należy zachować ostrożność podczas pracy z takimi linami, ponieważ mogą się z nich wyrwać drzazgi.

Włókna sztuczne

Poliamid (PA, nylon): Opracowany w latach 30. XX wieku przez firmę DuPont. Materiał jest biały, elastyczny, bardzo wytrzymały i gładki. Z czasem twardnieje. Liny nylonowe wymagają ochrony przed promieniowaniem UV i tracą część swojej wytrzymałości pod wpływem wilgoci.
Zastosowanie: liny cumownicze, liny bezpieczeństwa itp.

Poliester (PES/PET, Dacron, Terylen, Vectran): Białe włókna, zachowują wytrzymałość w stanie mokrym i nie są tak elastyczne jak nylon – zwłaszcza po rozciągnięciu. Bardzo wytrzymałe.
Zastosowanie: windy, liny narażone na obciążenia statyczne, liny sterujące do żagli, zastosowanie ogólne .

Polipropylen (PP, Hardy Hemp – Marstron): Używany do produkcji niedrogich lin i lin o wyglądzie materiałów naturalnych. Wariant niebieski powstaje ze skręconych pasków materiału. Lina unosi się na wodzie i może mieć charakterystyczny kolor.
Zastosowanie: liny do narciarstwa wodnego i liny ratownicze

Polietylen (PE): Liny wykonane z tego grubego materiału mogą być białe lub kolorowe. Unoszą się na wodzie. Rozwój polietylenu doprowadził do powstania polietylenu o dużej masie cząsteczkowej (HMPE), który ma taką samą wytrzymałość jak lina stalowa przy tej samej grubości. Jego niska waga, wodoodporność i niska rozciągliwość sprawiają, że jest to popularny materiał na liny do małych żaglówek i jachtów regatowych. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ liny HMPE tracą znaczną część swojej nośności podczas wiązania!

Polibenzoksazol (PBO, Zylon): PBO charakteryzuje się wyjątkowo wysoką wytrzymałością na rozciąganie i może być stosowany do sztywnego olinowania. Podobnie jak HMPE, materiał ten traci znaczną część swojej nośności po zawiązaniu w węzeł, dlatego musi być zakończony formowanymi zaślepkami lub półblokami.